گویند دوستانم سودا و ناله تا کی ..

چاه نوشت :

 * 1Adrekto Habibi !

Be ghowle rende mä :

Sargeräni sefate nargese raánä bäshad!! Che gham Akher, ShäHe khubänio manzure gedäyän shodeE! Akher faghat begu alame kärvän kojäst, tä sarnehim bar ghadame särbäne Dust ..

Ranjure Buye  “ … “ chonänim, ke harke did rahmat nemud magar Dele näMehrabäne Dust..

Dgar che guyamat sanam, joz änke ShaHide ashk gashteEm moddatist ! Bar sare  mazäremun bia.. saväb dare be khodä ! (1:20)

 * 2Cheghad häl mide !

To alän gharghe khäB o man daram dast o pä mizanam !

Hamishe dust däshtam invare ghaziyye bäsham !

Mä be oo MohTäj budim, Mä be oo MoshtäGhtar ! (1:32)

  * 3In ShaJarian ham sedäE darehä !

Ze bas ke shod dele Häfez ramide az hame kas.. konun ze Halgheye zolfat be dar nemi’ äyad..

Dar Del o Jän khäne karD äghebat ! (1:38)

Aziz : To fek mikoni man gharghe khabam…

 * 4Alän ruhet dare javäb mide aziz ?

Ye maläfeye sefid ke gushi tu dasteshe !!

Ghorbune ghad o bälät! Gozäshti zär bezanim baád Hälemuno begiri ?! (1:50)

Aziz : Begi bekhab agha jun, ma bidarim…

 * 5Khasis bäzi dar nayär Agh moalleme Hushmand! Bezä kharj nakarde az 2nyä narim..

Bad vaghti be postet mikhorim ..

Sharmandatam 2donya ! (1:56)

Aziz : …

گویند رمز عشق مگویید و مشنوید

مشکل حکایتی ست که تقریر می کنند

ما از برون ِ در٬ شده مغرور  ِصد فریب

تا خود درون ٍ پرده چه تدبیر می کنند

تشویش ِ وقت ِ پیر مغان می دهند باز

این سالکان نگر که چه با پیر می کنند

صد ملک ِ دل به نیم نظر می توان خرید

خوبان در این معامله تقصیر می کنند

قومی به جد و جهد نهادند وصل دوست

قومی دگر حواله به تقدیر می کنند                   _ حافظ _

.

.

.

قومی دگر حواله به تقدیر می کنند!

نشد این مرغک پر بسته رها٬ به کجاها برد این امید ما را ..

 **یریدون ان یطفؤوا نور الله بافواههم ویأبی الله الا ان یتم نوره ولو کره الکافرون**  توبه _ 32

 **یریدون لیطفؤوا نور الله بافواههم والله متم نوره ولو کره الکافرون**  صف _ 8

و حرف های او مرا عذاب می دهد:

تا کی تحمل ٍغم و تا کی خدا خدا

دیگر ز یاد برده گمانم مرا خدا

در سنگسار، آیینه ای را که می برند

شاید شکسته خواسته از ابتدا خدا

اکنون که من به فکر رسیدن به ساحل ام

در فکر غرق کردن ٍ کشتی ست ناخدا

امکان رستگاری من؛ گر نبوده است

بیهوده آزموده مرا بارها خدا

با نیت ٍ بهشت اگرم آفریده است

می راندم به سوی جهنم چرا خدا ..

.

.

و چشم های مضطرب تو در لوای چادری مشکین؛  به پشت شیشه های انتظار ..

به جست و جوی خواهری غریب؛

که شوق وصال آزادی،

 پناهکی برای او ؛ جز آغوش ٍ به ظاهر گرم ٍ هم نژاد های متمدن ما نگذاشته ..

.

.

.

مرا عذاب تر می دهد!

ای دل خلاف هروله حاجیان مرو

کافی ست هرچه عقل در افتاد با خدا

بگذار بی مجادله از نیل بگذریم

تا از عصا نساخته است اژدها خدا

.

.

.

.

.

  انی طغتُ!

درد ِ پیری را جوانی می کند درمان و بس

آه، کین درمان نباشد در دکان هیچ کس

در بیابان ِطلب چون گردباد از ضعف ِ تن

گرد می خیزد ز من تا راست می سازم نَفس

از فغان و ناله خود در بیابان ِ طلب

حاصلی غیر از غبار  ِدل ندارم چون جرس

عندلیب دوربینی کز خزان دارد خبر

در بهاران بر نمی آرد سر از کنج قفس

حرص را بسیاری نعمت نسازد سیر چشم

می زند در شکر ِستان دست ِخود بر سر؛ مگس

دل چو روشن شد کند کوتاه دست ِنفس را

پرتو مهتاب با دزدان کند کار ِعسس

تازه رو را در نظرها اعتبار دیگری ست

صرف می گردد به عزت میوه های پیشرس

حرص از آب و علف سیری نمی داند که چیست

اشتهای شعله را هرگز نسوزد خار و خس

نفس چون مطلق عنان گردید طغیان می کند

این سگ ِدیوانه را کوتاه کن صاﺋب؛ مَرَس            _ صاﺋب تبریزی _

.

.

.

این سگ ِدیوانه را کوتاه کن صاﺋب؛ مَرَس! 

  //  مَرَس : ریسمان ِ قلاده

    عسس : نگه بان

دست ِ پشیمانی به پیشانی گرفتم

یک ننگ پوشانید ننگ ِ دیگری را !                    _ فاضل نظری _

بُعد جوی از نفس ِسگ، گر قرب ِجان می بایدت

ترک کن این چاه و زندان، گر جهان می بایدت

باز  ِعرشی، گر سر  ِجبریل داری پَر برآر

ورنه در گُلخَن نشین، گر استخوان می بایدت

نفس را چون جعفر طیار برکن بال و پر

گر به بالا پر و بال ِ مرغ ِجان می بایدت

در جهان ِقدس اگر داری سبک روحی طمع

بر جهان ِجسم دایم سرگران می بایدت

عمر در سود و زیان بردی به آخر بی خبر

می ندارد سود با تو پس زیان می بایدت

چند گردی در زمین بی پا و  سر چون آسمان

از زمین بگسل، اگر بر آسمان می بایدت

روز و شب مشغول کار و بار دنیا مانده ای

دین به سرباری دنیا رایگان می بایدت

هرچه گویی چون ترازو زین زبان گر یک جُو است

گنگ شو از « ما سوی الله » گر زبان می بایدت

جُو کشی و نیم جُو، هم چون ترازوی دو سر

از خری جو می مکش گر کهکشان می بایدت

ای عجب نمرود ِ نفس و وانگهی همچون خلیل

زحمت ِ جبریل رفته ؛ از میان می بایدت

در هوا اِستاده و از منجنیق انداخته

بر سر آتش به خلوت همچنان می بایدت

چون تو از آذر مزاجی، دوستی با زر چرا

پس چو ابراهیم آتش گلستان می بایدت

ای خر ِ مرده، سگ ِ نفس ات به گلخَن درکشید

پس چو عیسی بر فلک دامن کشان می بایدت  

در جهان ِخوف ناک ایمن نشینی ای فرید

امن تو از چیست گر خط امان می بایدت               _ فرید عطار _

* هر کس به کارهایی که مردم را خوشایند نیست بشتابد ؛
    مردم آنچه را نمی دانند در حق ٍ او می گویند. *
                                                                                ـ حکمت ٍ سی و پنج ام ٍ نهج البلاغه ـ

از ماست که بر ماست!

تأثیر چشم های تو بیش از حد است٬ نیست؟
آنقدر ها زیاده روی هم٬ بد است٬ نیست؟

با پلک های زلزله خیزَت قبول کن
از بین رفتن ِهمه صد در صد است٬ نیست؟

هر کس که کوله بار ِدل اش غیر ِ یاد  ِتوست
در امتحان ِخانه به دوشی رد است٬ نیست؟

هر کس به چشم های تو ایمان نیاورد
آری! به احتمال ِ قوی مرتد است٬ نیست؟

زیبا شدن که حاصل ِ بهبود ِنسل هاست
در خانواده ی تو جد اندر جد است٬ نیست؟

من با تو زوج می شوم و فرد می شوم
یک جمع ِ دوستانه خودش مفرد است٬ نیست؟     ـ سید حسین حسینی ـ

«چاه نوشت»٬ ندارد! ولی «ماه نوشت» ...

* مردم چیزی از برنامه ی دینشان را برای بهبود  ِ دنیایشان ترک نمی کنند ٬ مگر آنکه خداوند زیان بارتر از آن را در کف ِ دست ِ شان می نهد. 

                                               *حکمت ِ یک صد و ششم  ِ نهج البلاغه*

ساقی تو که خود بیش تر از خلق خرابی!