چه دانستم که سیلابی مرا ناگاه برباید

چو کشتی ام دراندازد میان ِ قلزم  ِ پرخون

زند موجی بر آن کشتی ؛ که تخته تخته بشکافد

که هر تخته فرو ریزد ؛ ز گردش های گوناگون

نهنگی هم برآرد سر ؛ خورد آن آب ِ دریا را

چنان دریای  ِ بی پایان ؛ شود بی آب چون هامون

شکافد نیز آن هامون ؛ نهنگ  ِ بحر فرسا را

کشد در قعر ناگاهان ؛ به دست ِ قهر ، چون قارون

چو این تبدیل ها آمد نه هامون ماند و نه دریا

چه دانم من دگر چون شد ؛ که چون غرق است در بی چون

چه دانم های بسیار است ؛ لیکن من نمی دانم

که خوردم از دهان بندی در آن دریا کفی افیون                        _ مولانا جلال الدین _

.

.

.

که حال ِ غرقه در دریا نداند خفته بر ساحل و بالعکس!

که از هجوم  ِخالی ِ اطراف پُر اَم .. خدایا مددی!

.

.

.

چاه نوشت :

..

بی صداتر ز سکوت ایم ولی گاه  ِخروش

نعره ی ماست که در گوش ِ شما می ماند

بروید ای دل ِ تان نیمه که در شیوه ی ما

مرد با هرچه ستم ؛ هرچه بلا ؛ می ماند !     

یادت هست عزیز ..      

مهتاب و سرشکی به هم آمیخته بودیم

خوش رو به هم آن شب من و مه ریخته بودیم

دور از لب شیرین تو چون شمع سیه روز

خوش آتش و آبی به هم آمیخته بودیم

با گریه ی خونین من و خنده ی مهتاب

آب رخی از شبنم و گل ریخته بودیم

از چشم  ٍتو سر مست و به بالای تو هم دست

صد فتنه ز هر گوشه برانگیخته بودیم

زان پیش که از زلف تو بندیم دل خویش

ما رشته ی مهر از همه بگسیخته بودیم                  _ شهریار _

..

* پارسال همین موقع بود! شب ٍ بیست و یکم! شب گردی ٍ ما از پارک ٍ لاله تا کوی ٍ دانشگاه .. من باب ٍ 
   شب گردی ٍ سحر  ٍنوزدهم ، حوالی ٍ 2:30 ،در سکوت٬ زیر چراغ های زرد ٍ خ شریعتی.

 باز هم عكس ٍمن افتاد به تقويم  ٍحضور  ..