نبود.
 نه، بود. جوان تر كه بودم شب هاي سفر از شوق خواب ام نمي برد و تمام راه از خستگي همان در خواب. لحظه هاي دل كندن از شهر و اقوام هاي آن دوره بي تاب تر، و هنگامه ي كوچ چشم ام را به تمامي مي گشودم تا در پهناي كوچك اش همه چيز‌ ِآن شهر را براي آخر بار سير نگاه كنم و چون هميشه راه برگشت خواب آن ها را ..

اين اسفندهاي آخري مرا دود مي كنند! اسفند كه مي رسد انگار تمام شهر ِدل غرق ِمرداب مي شود. انگار لحظه ها بر سر ات آوار مي شود ..
اين نوا بيش از هر اتفاق مرا ياد آن روز كذا مي اندازد. حتي بيش از اشك هاي ناگهاني اين روزهاي مادر.
اولين بار كه فشار سينه مان بالا گرفت و گونه بر گونه گريستيم.
عزيز! آن روز هم آخر اسفند بود.

..                                                                                                                 

از فرآيندهاي اين گونه رخ دادها چنين است كه سلسه ي مذكور به تمامي از هم پاشيده ، هر كدام خاندان نويني شکل می دهند!  بي شك پدرها بر مسند « بزرگي» تكيه داده، مادرها به فكر مادر بزرگ شدن و فرزندان ها هرچند كودك جايگاه پدر و مادري مي يابند. اين گونه است كه اجل نسل ها را به يك پله بالاتر فرامي خواند ..

كه بادبان شكسته زورق ِبه گل نشسته اي ست زندگي؟
در اين خراب ِريخته
كه رنگ عافيت ازو گريخته
به بن رسيده
راه بسته اي ست زندگي؟
چه سهمناك بود سيل حادثه
كه همچو اژدها دهان گشود
زمين و آسمان ز هم گسيخت
ستاره خوشه خوشه ريخت
و آفتاب در كبود دره هاي آب غرق شد
هوا بد است
تو با كدام باد مي روي؟
چه ابر تيره اي گرفته سينه تو را
كه با هزار سال بارش شبانه روز هم
دل تو وا
نمي شود
تو از هزاره هاي دور آمدي
در اين درازناي خون فشان
به هر قدم نشان نقش پاي توست
در اين درشتناك ِديولاخ
ز هر طرف طنين گام هاي ره گشاي توست
بلند و پست اين گشاده دامگاه ننگ و نام
به خون نوشته نامه وفاي توست
به گوش ِبي ستون هنوز
صداي تيشه هاي توست
چه تازيانه ها كه با تن تو تاب عشق آزمود
چه دارها كه از تو گذشت سربلند
زهي شكوه قامت بلند عشق
كه استوار ماند در هجوم هر گزند
نگاه من
هنوز آن بلند ِدور
آن سپيده آن شكوفه زار انفجار نور
كهرباي آرزوست
سپيده! اي كه جان آدمي هماره در هواي اوست
به بوي يك نفس در آن
زلال دم زدن
سزد اگر هزار بار
بيفتي از نشيب راه و باز
رو نهي بدان فراز
چه فكر مي كني؟
جهان چو آبگينه شكسته اي ست
كه سرو راست هم در او شكسته مي نمايدت
چنان نشسته كوه در كمين دره هاي اين غروب تنگ
زمان بي كرانه را
تو با شمار گام عمر ما مسنج
به پاي او دميست اين درنگ درد و رنج
به سان رود
 كه در نشيب دره سر به سنگ مي زند
رونده باش
اميد هيچ معجزي ز مرده نيست زنده باش!              ه.الف.سايه

.
.

یازیخ آنا ..

الف.

سوزن ز تير م‍ژگان، وز تار زلف نخ كن    
هرچند رخنه ي دل تاب ِ رفو ندارد  ..            شهريار

ب.

شمشير نگسلاند پيوند ِ مهربانان  ..           جناب ِ سعدي

پ.

راهي بزن كه آهي بر ساز  ِآن توان زد 
شعري بخوان كه با او رطل ِگران توان زد       حافظ

ت.

مي بيني چقدر در دسترس ام، كافي ست چنگي بياندازي و بربايي ام ..

ث.

حالا بيا و مقابل ِما نعره ها بكش. بگذارم شان به حساب مرد شدن ات يا نامرد شدن ات؟! ديوارهاي اتاق از نام ات خاطره دارند، آن وقت تو خط و نشان مي كشي كه ال مي كنم و بل .. هنوز همان كودك ِ تخس سال هاي خطايي.

ج.

همان حروف ِقديمي :

سايه اي از سر ديوار گذشت  
غمي افزود مرا بر غم ها  ..

.
.