نبود.
 نه، بود. جوان تر كه بودم شب هاي سفر از شوق خواب ام نمي برد و تمام راه از خستگي همان در خواب. لحظه هاي دل كندن از شهر و اقوام هاي آن دوره بي تاب تر، و هنگامه ي كوچ چشم ام را به تمامي مي گشودم تا در پهناي كوچك اش همه چيز‌ ِآن شهر را براي آخر بار سير نگاه كنم و چون هميشه راه برگشت خواب آن ها را ..

اين اسفندهاي آخري مرا دود مي كنند! اسفند كه مي رسد انگار تمام شهر ِدل غرق ِمرداب مي شود. انگار لحظه ها بر سر ات آوار مي شود ..
اين نوا بيش از هر اتفاق مرا ياد آن روز كذا مي اندازد. حتي بيش از اشك هاي ناگهاني اين روزهاي مادر.
اولين بار كه فشار سينه مان بالا گرفت و گونه بر گونه گريستيم.
عزيز! آن روز هم آخر اسفند بود.

..